Most nad Sundem Plany mostowego połączenia duńskiej wyspy Zelandii, na której leży Kopenhaga i szwedzkiego regionu Skanii były obecne przez cały dwudziesty wiek, lecz dopiero w 1991 roku przystąpiono do prac przygotowawczych. Właściwa budowa rozpoczęła się w 1995 roku, a huczne otwarcie Mostu nad Sundem (szw.: Öresundsbron, ang.: The Sound Bridge) z udziałem rodzin królewskich nastąpiło 1 lipca 2000 roku. Szlakiem przeprawy biegną dwie dwupasmowe jezdnie oraz dwa tory kolejowe. Konstrukcja przeprawy jest trzyczęściowa. Największy most w tej części świata łączy wybrzeże Skanii i wysepkę Peberholm (Pepper Island). Długość mostu wiszącego to 7 845 m, a wysokość najwyższego pylonu - 203,5 m. Część biegnąca przez Peberholm wynosi 4 055 m. Sztuczną wyspkę i duński region stołeczny łączy tunel długości 4 050 m, z którego 3 510 m biegnie pod wodą. Budowa kosztowała 19.1 mld duńskich koron wg cen z 2000 roku, a wg planów inwestycja ma się zwrócić w 2035 roku.
Wśród wielu problemów, jednym z najważniejszych było zachowanie zerowego wpływu na wymianę wód pomiędzy Morzem Północym a Morzem Bałtyckim. W tym celu pogłębiono dno cieśniny, a z wydobytych kamieni usypano sztuczną wyspę Peberholm. Uratowano dzięki temu także leżącą obok naturalną wysepkę Saltholm (Salt Island) na której znajduję się rezerwat ptaków. Innym poważnym problemem było połączenie elektrycznych systemów kolei duńskiej i szwedzkiej, różniących się napięciem: odpowiednio 25 kV i 15 kV AC.
 Most ma duże znaczenie społeczno-ekonomiczne. Ułatwia on komunikacje mieszkańcom półwyspu skandynawskiego z Europą (Szwedzi stanowią ok. 60 % użytkowników). Wielu Szwedów pracuje w Danii gdzie podatki są niższe, natomiast Duńczycy chętnie kupują nieruchomości w regionie Malmö, ponieważ ceny są mniejsze niż w rejonie kopenhaskim. Mostem codziennie przejeżdza ok. 16 tys. pojazdów (2006), wzrost o 4 tys. w porównaniu z rokiem 2004 gdy z mostu skorzystało 17 mln ludzi.
/oeresundsbron.dk, Polityka, Wikipedia/ kkw, 2007-05-04 01:26 | 
